Kobieta nosząca spodnie
Pierwszą, która uznała spodnie za element damskiego stroju, była francuska aktorka Sarah Bernhardt, którą w 1876 r. Melandri sfotografował w jej paryskim studio, ubraną w garnitur nadzwyczaj nowoczesnego kroju. Należy przy tym zaznaczyć, że powszechnie znane bloomersy, wprowadzone w roku 1848 przez amerykańską feministkę Amelię Bloomer, były to luźne pantalony noszone pod krótką spódniczką, a nie spodnie w ogólnie przyjętym znaczeniu.
Modne kobiety, gotowe naśladować Sarah Bernhardt pod wieloma względami, w tym przypadku nie poszły w jej ślady. Dopiero przystąpienie kobiet do światowych zawodów sportowych doprowadziło do rozluźnienia nieco sztywnego zestawu ubiorów dopuszczalnych dla kobiet. Pierwszą znaną kobietą, która założyła spodnie w celach sportowych, była dwudziestopięcioletnia panna Eleonora Sears z Bostonu. W 1909 r. pojawiła się na boisku do gry w polo w Burlingame Country Club ubrana w kurtkę i spodnie, prosząc, by pozwolono jej wziąć udział w mającym się właśnie odbyć meczu z drużyną angielską. Świadectwa mówią, że kapitan Anglików oniemiał, a kierownik zespołu amerykańskiego kazał jej bezzwłocznie opuścić boisko. Panna Sears była znakomitą, wszechstronną sportsmenką i wiele zrobiła, by doprowadzić do aktywnego uczestnictwa kobiet w zawodach, na równi z mężczyznami. Była też głęboko przekonana, że na boisku kobiety nigdy nie dorównają mężczyznom, dopóki nie zrzucą długich do kostek spódnic, jakie nadal były niezbędne we wszystkich właściwie sferach pozadomowej kobiecej aktywności.
Z powodu gwałtownej reakcji innowacja panny Sears stała się bardziej znana niż zachowanie panny Elaine (później baronowej) Burton, uczennicy z Leeds, która zaledwie dziesięć lat później podczas kobiecych zawodów lekkoatletycznych hrabstw północnej Anglii została pierwszą sportsmenką noszącą szorty, co spotkało się ze stosunkowo niewielkimi protestami. To wszakże, co w 1919 r. w lekkiej atletyce było na granicy dopuszczalności, w innych sportach pozostawało niedopuszczalne przynajmniej przez kolejnych dziesięć lat. Pod koniec lat dwudziestych co śmielsze kobiety zaczęły wkładać szorty na szalenie popularne wówczas piesze wycieczki. Nie wcześniej niż w marcu 1932 r. pannie G. E. Tomblin udało się przełamać kolejną barierę: została pierwszą Angielką, która pojawiła się w szortach na korcie tenisowym podczas turnieju w Chiswick Hard Court Club.
Pierwszymi kobietami noszącymi - zgodnie z regulaminem wprowadzonym w lecie 1916 r. - spodnie mundurowe były konduktorki i strażniczki Pruskich Kolei Państwowych. Wedle zarządzenia pracowniczki kolei powinny były nosić taki sam strój jak mężczyźni, łącznie z „ciemnoszarymi, szerokimi spodniami".
Poza dziedzinami pracy zawodowej i zawodowego sportu damskie spodnie pojawiły się najpierw w 1926 r. w eleganckich uzdrowiskach na Riwierze, jako część plażowej piżamy oraz jako element stroju wieczorowego na wytwornym przyjęciu ślubnym wydanym przez panią Davidową Tennant (aktorkę Hermione Baddeley) w roku 1928. Spodnie do codziennego użytku zaczęły się od filmu Maroko von Sternberga (1930), w którym Marlena Dietrich - wzbudzając sensację - występowała w marynarskich spodniach. Gorliwe amerykańskie naśladowczynie Marleny zupełnie przeoczyły lesbijską kodę, zamykającą film austriackiego obrazoburcy. Powszechne noszenie szortów zaczęło się na amerykańskich campusach szkolnych. Pismo „Women's Wear" z 25 maja 1937 r. donosiło, że dziewczęta z Vassar College noszą je do kurtek typu beer-jackets. W tymże roku pismo „Life" ujawniło, że studentki wydziału dramatycznego tej uczelni widziano w dżinsach.
 

oferuje obrączki ślubne Ring4You.

oferowane przez Diaxor są wyjątkowe.