Penicylina
Pierwsza kultura penicyliny została odkryta we wrześniu 1928 r. przez dra Alexandra Fleminga z londyńskiego Szpitala Świętej Marii w Paddington. Przed wyjazdem na miesięczne wakacje dr Fleming zostawił w kącie laboratorium, poza zasięgiem słonecznego światła, stos płytek z kulturami bakterii. Miały one zostać wykąpane w środku antyseptycznym, kiedy to Fleming wziął kilka z nich, żeby zademonstrować coś pracującemu z nim badaczowi D. M. Pryce'owi. Jedna z płytek wyglądała nietypowo, ponieważ w pobliżu plamki pleśni, która się na niej pojawiła, zniknęły kolonie bakterii staphylococcal. W czasie intensywnych badań nad tym zjawiskiem Fleming dokonał swoich pierwszych odkryć, ujawnionych później w odczycie „Kultury penicyliny" wygłoszonym 13 lutego 1929 r. w Klubie Badań nad Medycyną (Medical Research Club). Reakcja słuchaczy była żadna, nie zadano choćby jednego pytania, które świadczyłoby o zainteresowaniu członków klubu nowym odkryciem.
Pierwsze kliniczne zastosowanie surowej penicyliny: Kiedy asystent dra Fleminga, Stuart Craddock, zachorował na zapalenie zatok, Fleming wyleczył go prawie całkowicie, zalecając płukanie zatok roztworem penicyliny. Miało to miejsce 9 stycznia 1929 r. w Szpitalu Świętej Marii. Jeszcze lepszy wynik w leczeniu penicyliną uzyskano w 1931 r. w Sheffield, gdzie dr C. G. Paine skutecznie wykurował dwa przypadki gonococcal opthalmitis u dzieci zakażonych od matek przy porodzie i jeden ciężki przypadek zakażenia oka pneumococal infection u osoby dorosłej. Chodziło o zarządcę kopalni, który w czasie pobytu w szybie został zraniony w oko małym odłamkiem kamienia. Za pomocą penicyliny udało się wyleczyć infekcję, co umożliwiło przeprowadzenie operacji i wyjęcie tkwiącego w źrenicy obcego ciała. Po pewnym czasie pacjent zaczął normalnie widzieć. Prawdopodobnie były to pierwsze przypadki skutecznych kuracji penicylinowych przeprowadzonych na zwykłych szpitalnych pacjentach. Wszystkie te
zastosowania miały charakter miejscowy - próby użycia nowego środka do chemioterapii popularnych infekcji bakteryjnych pojawiły się dopiero w następnych latach tej dekady.
Oczyszczoną penicylinę uzyskano w Oksfordzie w Szkole Patologii sir Williama Dunna latem roku 1940. Sukces ten był dziełem profesorów Howarda Floreya z Adelajdy w południowej Australii i Ernesta Chaina, żydowskiego uchodźcy z Niemiec. Florey ogłosił wyniki ich badań w artykule „Penicylina jako środek chemioterapii" opublikowanym w piśmie „Lancet" z 24 sierpnia 1940 r.
Pierwszy raz oczyszczoną penicylinę zastosowano w warunkach klinicznych w Radcliffe Infirmary 12 lutego 1941 r. Pacjentem był policjant cierpiący na ogólne zatrucie krwi spowodowane małym wrzodem w kąciku ust. Po podaniu w ciągu doby 800 mg penicyliny odnotowano zadziwiającą poprawę w stanie chorego, jednak po pięciu dniach zespół Floreya wyczerpał cały światowy zapas lekarstwa i pacjent zmarł.
Pierwszą penicylinową kurację zakończoną pełnym sukcesem zaczęto w tym samym szpitalu 3 maja 1941 r. Pacjentowi z czterocalowym karbunkułem podawano lek dożylnie. Po czterech dniach objęty infekcją obszar był już prawie wyleczony, a 15 maja pacjenta wypisano ze szpitala. Latem 1941 r. w Szkole Patologii sir Williama Dunna prof. Chain uruchomił produkcję penicyliny na większą skalę. Pierwszym prywatnym producentem leku była firma Kemball, Bishop & Co. z Bromley-by-Bow, która pierwszą partię dwudziestu dziesięcio-galonowych baniek penicyliny dostarczyła 11 września 1942 r. do Szkoły Patologii „jako bezpłatny dar przeznaczony na potrzeby nauki".
Większość penicyliny produkowanej w Wielkiej Brytanii w czasie drugiej wojny światowej przeznaczana była do użytku wojskowego. Pierwszym krajem, gdzie stała się ona powszechnie dostępna, była Australia - ojczyzna prof. Floreya - gdzie w 1943 r. ruszyła produkcja w Commonwealth Serum Laboratories w Melbourne.
W roku 1945 sir Alexander Fleming, sir Howard Florey i dr Ernest B. Chain otrzymali wspólnie Nagrodę Nobla.
 

oferuje obrączki ślubne Ring4You.

oferowane przez Diaxor są wyjątkowe.